Shit happens...

Shit happens...

Inderdaad shit happens zo ook bij ons. De afgelopen dagen hebben wij onze tijd doorgebracht in het ziekenhuis. Helaas niet als verpleegkundigen maar als patiënt...
Het begon afgelopen donderdag met onze lieve Maris. Zij voelde zich niet zo lekker. Helaas werden haar symptomen(kortademing, schokken, hoge temperatuur, onregelmatige bloeddruk) alleen maar erger en besloten Miel en ik om er maar eens een dokter bij te halen. Op dit moment ademde Maris ontzettend moeilijk dus snel met zijn allen in de auto naar het ziekenhuis. Om het allemaal nog eens erger te maken begon het kei hard te regenen en te onweren. De bliksem sloeg in bij het ziekenhuis waardoor deze zonder stroom kwam te zitten(in principe geen probleem want ze hebben daar absoluut geen medische apparatuur). Dus wij met Maris in een rolstoel door de donkere gangen van het ziekenhuis vergezeld met het licht van een zaklamp. Ik moet zeggen ik heb leukere dingen meegemaakt.
Natuurlijk stonden er binnen no time 30 nonnen in onze prive-kamer(tsja je bent blank) die allemaal opgetrommeld waren om 'the Dutch-girls' een hart onder de riem te steken. De schatten!
De 3 dagen die daarop volgenden stonden vooral in het teken van stress, stress en nog eens stress. Artsen die niet wisten wat Maris had, nonnen die de string en de navelpiercing van Maris ontdekten en van schrik een kruis sloegen, Gloe&Miel die iedereen op de hoogte moesten houden en de boel moesten regelen want ja Maris moest terug naar Nederland. Helaas het kon niet meer anders...
Op de zaterdag vertrokken we om 15uur naar Douala om Maris daar in een prive-kliniek op te laten nemen. De reis (die 10uur duurde! Gehobbel en gebobbel alom.) verliep best goed. Met sister Honnery en chauffeur Haycent voorin en Miel, ik en Maris tussen ons in achterin. Onderweg kwam de ware aard van de Sister naar boven. Jaja onze lieve non houdt namelijk van rappers als 50cent, R-Kelly, Nelly en The Game! Op sex beluste vrouwonvriendelijke rappende negers. Om de boel nog komischer te maken ging Sister Honnery totaal uit haar plaat van het horen van techno-muziek. Het is een gekke wereld hier kan ik je zeggen!

Eindelijk kwamen we bij de kliniek aan(4-4-09). Maris werd weer grondig onderzocht en vervolgens naar haar kamer gebracht waar ik en Miel ook bij konden slapen. De chauffeur en de sister gingen naar het klooster in Douala om daar te overnachten.
Diezelfde nacht voelde ik me al niet zo lekker. En ja hoor daar ging mijn middag- en avondmaal zo de wc in! Vervolgens wilde ik opstaan om terug naar mijn bed te gaan maar helaas verloor ik het bewustzijn. Niet veel later werd ik wakker in de armen van Miel(mijn redster zucht...). Ze riep teksten als: ‘ Chloe ik kan niet zonder je kom aub terug!”.
Het grappige was dat er zeker 3 verpleegkundigen in de kamer stonden maar denk je ook dat zij maar iets deden?? NEE! Miel was echter de enige die instructies gaf en een bed regelde, de dokter riep, het beleid vormden, medicijnen controleerden en mij weer tot leven wekte toen ik weer wegviel na het inbrengen van een infuus(wat erg bloederig verliep zo erg dat de docter met een reanimatiekit en zuurstoftank kwam aanzetten). Chaos alom dus...
Onze lieve Miel heeft het zwaar gehad. Ze was een soort prive-verpleegkundige die alles voor mij en Maris regelden want wij konden niets. Wij zaten met onze arm aan het infuus vast, zielig te wezen.
Om de situatie toch nog een beetje erger te maken, brak er brand uit in onze kamer. 1 van de radiatoren had kortsluiting gekregen! En weer was er niemand die een poot naar ons uitstak. Ik ben de gang opgestrompeld om hulp te roepen. En daar was ze weer: MILOU, ONZE REDDER IN NOOD! Ze regelde de brandblussers, een andere kamer en ze verzamelde onze spullen.
Gelukkig arriveerde de vader van Maris diezelfde avond nog om ons (vooral Miel) uit het lijden te verlossen.
Na 2 dagen van onnodige medicatie( ik werd behandeld voor malaria, buikontsteking, diarree, misselijkheid, tegen uitdroging en nog veel meer onzin), die ik helaas niet allemaal genomen heb,
( verpleegkundige diagnose hierbij: therapie-ontrouw.) werden we eindelijk ontslagen uit de kliniek.
Helaas moest Maris terug naar Nederland en hebben we haar ook, samen met haar vader, dinsdagavond op het vliegtuig gezet. Dit was niet leuk. Je wordt namelijk weer achtergelaten en je weet dat je nu verder moet met z’n 2e ipv 3 personen. But we’ll survive!
Lieve Maris we gaan je ontzettend missen vooral na alles wat we meegmaakt hebben samen!

Ps. Lieve mensen bedankt voor al jullie lieve reacties en berichtjes om ons een hart onder de riem te steken! THANKS