Juju's

De meiden die vorig jaar naar Kameroen geweest zijn, hadden ons er al voor gewaarschuwd: Juju's....
Dit zijn enge gillende bosjesmannen met maskers, gewapend met stokken,speren, hakmessen en geweren. Zij zijn gehuld in enkel een lapje rond de edele delen.
Deze angstaanjagende mannen komen tevoorschijn wanneer er iemand belangrijks overleden is. Zij gaan dan 8 dagen “rouwen”.
Dit rouwen gaat als volgt: Al schreeuwend, rennend en zwaaiend met wapens, rennen zij rond in omgeving Shisong. Komt er zo'n Juju op je af dan moet je knielen, een soort van respect tonen. Anders wordt je genadeloos geslagen...
Miel en ik lopen hier bijna al 3 maanden rond maar gezien hadden we ze nog nooit. Eigenlijk waren we al lang vergeten dat die dingen überhaupt bestaan.
Tot op een zekere middag, Miel en ik een patiënt thuis gingen opzoeken samen met collega Josephine. We liepen richting het huis to we in de verte een groep op hol geslagen mannen op ons af zagen rennen. Miel en ik hadden het in eerste instantie niet door totdat Josephine ineens riep: “RUN AND HIDE NOW!!! JUJU'S ARE COMING!!”.
Juju's??!!DE Juju's??!! Mijn god Miel en ik hebben nog nooit zo hard gerend! Snel doken we een huis binnen. Natuurlijk kon onze nieuwsgierigheid ons er niet van weerhouden om toch even te kijken hoe deze gedaantes eruit zien.
We zagen een soort van geitenkop met gigantische horens die nogal wild aan het bewegen was. Dit bleek de opper-Juju te zijn. Toen we hoorden dat deze Jujus's het vooral op blanke gemunt hebben, wisten we niet hoe snel we weer het huis in moesten !
Dit was onze eerste ervaring met Juju's. Je zou zeggen dat dat wel weer genoeg is, maar helaas zoeken Miel en Chloe graag het gevaar op.
We besloten naar een begrafenis van een belangrijk man te gaan. Het is niet echt een begrafenis te noemen maar eerder een groot zuip festijn. We hoorden dat daar ook verschillende Juju-stammen(jaja er zijn er meerdere) aanwezig zouden zijn. Mooi!
Het was een soort van offerfeest waar de kippen genadeloos met grote hakbijlen in mootjes werden gehakt.
Deze Juju's waren in een soort van trance en dansten op een apparte manier en maakten rare geluiden!
In het begin waren Miel en ik nog heel erg stoer door te zeggen:' Nou we gaan ECHT niet bukken hoor voor die stomme Juju's! Nou geloof me je dat doe je dus ECHT wel!
Op een gegeven moment kregen de Juju's de 2 blanke meiden in het oog. Nou dat hebben we geweten. Ze gingen om ons heen dansen en de 'opperjuju' zwaaide gevaarlijk wild met zijn stok. Ook riep hij vreemde woorden. Het leek net alsof we vervloekt werden of zoiets..Fijn!
Op een gegeven moment kwam de gevaarlijkste Juju op de begrafenis. En werd er geschoten met geweren. Toen was ik echt bang. We wilden dus zo snel mogelijk weg. Per slot van rekening begon die gevaarlijke Juju ook nog eens met speren het publiek in te gooien!
Wederom was het rennen voor je leven!
Eindelijk konden we een motor nemen terug naar ons veilige huisje.

Enfin dit was het uber spannende Juju verhaal! Ik hoef ze echter nooit meer te zien!

Vorige week vrijdag hadden Miel en ik, doctor Renee en zijn vrouw Patricia uitgenodigd om te komen eten. Om 19uur was de afgesproken tijd.
Miel en ik druk in de weer om het lekkerste gerecht ooit op tafel te kunnen zetten(ik kan je vertellen dat dat vrij moeilijk is met de beperkte voedsel keuze hier).
We hadden een grote fruitsalade, gebakken aardappeltjes, heerlijke tomatensaus, avocado, vers brood en boontjes.
Stipt om 19uur zaten we klaar, wachtende op onze gasten.
Enfin rond 20.30 kwam Patricia binnen gewandeld met de mededeling dat Renee nog rondes aan het lopen was. Of we nog even konden wachten....
Om 21uur kwam ook Renee aanzetten. Het fruit was onderhand al bruin en de boontjes waren verpietert. Patricia kwam met de leuke mededeling dat ze geen honger had. GEEN HONGER???!!!!Al die moeite voor niets gedaan? Arme Chloe en Miel...Serieus dit doen we NOOIT meer!

De afgelopen week stonden Miel en ik ,wederom, Theatre. Ik heb voor het eerst een keizersnede gezien. En echt dat was zo ontzettend mooi! Toen de baarmoeder werd opengesneden zag je een klein hoofdje met krulletjes! Zo apart om te zien!
Het kindje was er binnen no-time uit!

De laatste tijd vond ik toch dat ik maar wat meer aan sport moest gaan doen, dus besloot ik om mee te gaan volleyballen met de studenten hier.
Op de middelbare school werd ik altijd als in van de eerste gekozen, beetje jammer dat ik hier als laatste gekozen werd. Tsja white-man kunnen niet sporten vergeleken met die atletische lichamen hier...

Nog maar 2 weken Shisong en dan begint onze rondreis...Heb er onwijs veel zin in!